Samo powiązanie spółek należących do jednej grupy kapitałowej czy stosowanie przez nie określonego modelu zatrudnienia nie wystarcza do przebicia zasłony korporacyjnej.
ZUS powinien wykazać, że spółka zależna realizowała usługi na rzecz spółki dominującej za pomocą własnych pracowników, kierowała ich do wykonywania pracy w tej spółce i otrzymywała za to wynagrodzenie, a ubezpieczony pozostawał równolegle związany umowami z obiema spółkami. Dopiero ustalenie takiej relacji pozwala uznać spółkę dominującą za rzeczywistego pracodawcę, a następnie zastosować art. 8 ust. 2a ustawy systemowej do zawartej z nią umowy zlecenia.
Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z 13 lipca 2026 r. (sygn. akt: I USK 1063/26).
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego należy ocenić pozytywnie. ZUS w celu zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy systemowej podjął próbę nałożenia obowiązków składkowych na spółkę dominującą poprzez wykorzystanie konstrukcji przebicia zasłony korporacyjnej w sytuacji, gdy nie ma ona zastosowania. Organ nie przedstawił konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że spółka dominująca nadużywa konstrukcji pracodawcy w rozumieniu art. 3 kodeksu pracy, a ubezpieczony w rzeczywistości świadczył pracę na rzecz tej spółki, a nie spółki zależnej będącej stroną umowy o pracę. Ograniczył się do ogólnego opisania powiązań między podmiotami, specyfiki ich działalności oraz stosowanego modelu zatrudniania pracowników i zleceniobiorców.
Więcej wypowiedzi:
